Supercharge pod El Alamein

Druga bitwa pod El Alamein rozpoczęła się 23 października 1942 roku potężnym przygotowaniem artyleryjskim, wspartym nalotami. W pierwszej fazie, znanej jako „Przełamanie” (Break-In), brytyjski XXX Korpus uderzył na północny odcinek, podczas gdy XIII Korpus przeprowadził pomocnicze natarcie na południu. Do 2 listopada Brytyjczycy próbowali zmienić początkowe uderzenie w wyłom, którego siły Osi nie byłyby w stanie utrzymać.

Operacja Supercharge, ostatnia faza bitwy, rozpoczęła się przed świtem. Wojska alianckie zaatakowały z wysuniętego odcinka zdobytego wcześniej podczas walk, dążąc do przełamania linii Osi. Główne uderzenie skierowano w rejon Tel el Aqqaqir. Zadanie było proste: przebić się przez niemieckie umocnienia i pola minowe, a następnie wprowadzić za nie czołgi. Początek nie przebiegł gładko. Piechota opanowała większość wyznaczonych celów, ale o świcie 9. Brygada Pancerna ruszyła na linię dział przeciwpancernych Osi i straciła większość czołgów. Później tego samego poranka 15. i 21. Dywizje Pancerne przeszły do kontrataku, lecz zostały odparte, tracąc około 100 czołgów.

Położenie Erwina Rommla stawało się coraz trudniejsze. Tej nocy generał Wilhelm von Thoma poinformował, że następnego dnia Afrika Korps będzie miał najwyżej 35 czołgów zdolnych do walki, a zapasy paliwa i amunicji są na wyczerpaniu. Rommel wysłał meldunek do Adolfa Hitlera i zaczął przygotowywać odwrót w kierunku Fuki.

Walka nie doprowadziła do natychmiastowego przełamania. Brytyjczycy musieli przez dwa dni toczyć kosztowne walki z niemieckimi umocnieniami i polami minowymi, zanim ich czołgi w końcu przedarły się przez linię obrony. Rommel zarządził odwrót, a jego wykrwawione oddziały ruszyły na zachód. Atak nie ułatwił przeprawy przez pustynię — sprawił, że pozostanie na miejscu stało się trudniejsze. Supercharge była ostatnią fazą bitwy Montgomery’ego pod El Alamein, a jej cel osiągnięto, wyłamując drogę przez pozycje, których Rommel próbował bronić.