Bitwa o Tarawę

Bitwa o Tarawę toczyła się od 20 do 23 listopada 1943 r., głównie na Betio, na południowo-zachodnim krańcu atolu Tarawa. Celem Amerykanów było zdobycie lotniska na wyspie i wyparcie japońskiego garnizonu z Wysp Gilberta. Natarcie przeprowadziła 2. Dywizja Piechoty Morskiej, wspierana przez liczne siły morskie. Wśród japońskich obrońców znalazły się 3. Specjalny Oddział Obrony Bazy i 7. Specjalne Morskie Siły Desantowe z Sasebo; na wyspie pracowali również robotnicy, w tym koreańscy, którzy uczestniczyli w budowie umocnień i znaleźli się w ogniu walk.

20 listopada desant na północnym brzegu Betio, od strony laguny, poprzedziło bombardowanie lotnicze i morskie. Pierwsze fale szturmowe dotarły do plaż na gąsienicowych transporterach desantowych, lecz odpływ unieruchomił wiele konwencjonalnych barek desantowych na rafie. Marines musieli pod ostrzałem przedzierać się przez odsłoniętą wodę, a falochrony i punkty oporu spowolniły ich natarcie. Do zmroku opanowali dwa oddzielne przyczółki na północnym brzegu: przyczółek o głębokości kilkuset jardów, rozciągający się po obu stronach długiego mola na odcinkach Red 2 i Red 3, oraz punkt oporu na północno-zachodnim krańcu wyspy, na zachodnim końcu Red 1. Dzielił je pas terenu długości prawie 600 jardów, nadal zajmowany przez Japończyków. Desant wciąż znajdował się pod silnym naciskiem.

21 listopada na ląd dotarły posiłki, a marines poszerzyli przyczółki. Żołnierze z Red 1 oczyścili Green Beach na zachodnim krańcu, a oddziały z Red 2 przeszły przez lotnisko na południowy brzeg; poprawa warunków pływowych ułatwiła dostarczanie zaopatrzenia i przybycie jednostek wsparcia. Tego wieczoru na Green Beach wylądował 1. batalion 6. pułku piechoty morskiej. Walki trwały w rejonie centralnego lotniska i japońskich pozycji na wyspie. Siły amerykańskie nacierały w głąb lądu i zaczęły rozdzielać obronę, lecz punkty oporu nadal utrudniały przemieszczanie się między sektorami desantu.

Wieczorem 22 listopada natarcie amerykańskie z północy i zachodu zepchnęło większość ocalałych obrońców do wschodniej trzeciej części Betio, poza wschodni koniec lotniska, oraz do jednego punktu oporu na północnym brzegu, na styku Red 1 i Red 2. Japoński dowódca, kontradmirał Keiji Shibazaki, zginął podczas bitwy. Nocne kontrataki japońskie na pozycje 6. pułku piechoty morskiej na południowym brzegu nie zdołały ich wyprzeć. 23 listopada siły amerykańskie zlikwidowały punkt oporu Red 1–Red 2 i dotarły do wschodniego krańca wyspy krótko po 1300. Zorganizowany opór ustał, a Betio ogłoszono zabezpieczonym.

Bitwa zakończyła się zwycięstwem aliantów, lecz poniesione straty były znaczne. Straty amerykańskiej piechoty morskiej podano jako 1,009 poległych i 2,101 rannych; inne zestawienie podawało 1,057 poległych, 2,351 rannych i 88 zaginionych. Straty marynarki wojennej USA podawano osobno: źródła wymieniają 646 lub 687 poległych, w tym załogę lotniskowca eskortowego *Liscome Bay*, zatopionego torpedą okrętu podwodnego podczas wspierania operacji. Straty japońskie wyniosły, według podanych danych, 4,690 poległych; do niewoli wzięto 17 japońskich żołnierzy i 129 robotników. Dostępne zestawienia nie rozróżniały w spójny sposób personelu wojskowego i robotników. Bitwa unaoczniła skutki błędnych przewidywań pływów, niewystarczającego dostępu przez rafę oraz trudności w obezwładnianiu umocnionych pozycji przed desantem.