Inwazja na Sycylię

Operacja Husky rozpoczęła się w nocy z 9 na 10 lipca 1943 r., gdy wojska alianckie przeprowadziły zakrojoną na szeroką skalę inwazję Sycylii z morza i powietrza. Amerykańska 7. Armia pod dowództwem George’a S. Pattona wylądowała na południowym i południowo-zachodnim wybrzeżu, a brytyjska 8. Armia Bernarda Montgomery’ego — na południowym wschodzie wyspy. W operacji uczestniczyły wojska amerykańskie, brytyjskie i kanadyjskie; desanty pod Licatą, Gelą, Scoglittim i dalej na wschód wspierały artyleria okrętowa oraz lotnictwo. Syrakuzy zostały zajęte pierwszego dnia, a przyczółki alianckie utrzymały się mimo złej pogody, chaotycznego przebiegu operacji powietrznodesantowych i kontrataków państw Osi.

Obrona państw Osi opierała się na włoskiej 6. Armii oraz niemieckich formacjach, w tym XIV Korpusie Pancernym. Włoskie oddziały obrony wybrzeża miały nierówną wartość bojową, lecz wojska niemieckie stawiały opór na kluczowych pozycjach w głębi wyspy i wykorzystywały trudny teren Sycylii, by opóźniać natarcie. Nad dwiema armiami alianckimi dowództwo sprawowała 15. Grupa Armii pod wodzą Harolda Alexandra. Kampania rozwijała się zatem na dwóch odrębnych kierunkach: siły Pattona nacierały na Palermo, a wojska Montgomery’ego posuwały się na północ z południowo-wschodniego wybrzeża, w stronę Katanii i podejść do Etny.

Palermo zostało zajęte przez wojska amerykańskie 22 lipca, po szybkim natarciu przez zachodnią Sycylię. Na wschodzie Brytyjczycy napotkali silniejszy opór w rejonie Katanii i na linii Etny. Amerykańskie natarcie przez środkową część wyspy doprowadziło na początku sierpnia do ciężkich walk pod Troiną. Wojska niemieckie utrzymały tam pozycje na wzniesieniach i odpierały ataki amerykańskiej 1. Dywizji Piechoty. Zdobycie Troiny 6 sierpnia zmusiło obrońców do dalszego odwrotu na północny wschód.

W nocy z 11 sierpnia wojska niemieckie i włoskie rozpoczęły ewakuację z Sycylii przez Cieśninę Mesyńską. Alianci kontynuowali natarcie na północno-wschodni kraniec wyspy, jednak ewakuacja umożliwiła znacznej części sił państw Osi przedostanie się na Półwysep Apeniński. 7. Armia Pattona wkroczyła do Mesyny 17 sierpnia, kilka godzin po odejściu ostatnich oddziałów państw Osi; do miasta dotarły również wojska brytyjskie i kanadyjskie. Zdobycie Mesyny zakończyło aliancki podbój Sycylii, nie doprowadziło jednak do zniszczenia broniących jej sił państw Osi.

Kampania zakończyła się zwycięstwem aliantów i otworzyła drogę do inwazji na Półwysep Apeniński. Podawane straty alianckie różnią się w zależności od źródła: według jednego zestawienia liczby dla wojsk amerykańskich, brytyjskich i kanadyjskich wyniosły łącznie około 24,900 zabitych, rannych lub zaginionych, podczas gdy inne źródło podaje ponad 24,000 strat. Również dane o stratach państw Osi są rozbieżne: jedno zestawienie podaje 4,678 zabitych Włochów i 4,325 Niemców, a także wysokie liczby rannych oraz wziętych do niewoli lub zaginionych; inne mówi o 29,000 stratach państw Osi. Wysoka liczba wziętych do niewoli lub zaginionych obejmuje żołnierzy, którzy trafili do niewoli, i nie należy jej utożsamiać z liczbą poległych.