Western Europe · 2 Oct 1944 – 8 Nov 1944
Bitwa o Skaldę
Siły alianckie oczyściły ujście Skaldy po pięciu tygodniach walk, otwierając drogę do Antwerpii. Sam port pozostawał zamknięty dla żeglugi do czasu usunięcia min.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Bitwa miała na celu oczyszczenie ujścia Skaldy, drogi wodnej łączącej Antwerpię z Morzem Północnym. Wojska alianckie zdobyły Antwerpię 4 września, ale siły niemieckie nadal kontrolowały ujście oraz ufortyfikowaną wyspę Walcheren. Zalane niziny, wały przeciwpowodziowe, kanały i wąskie podejścia sprzyjały obrońcom. Kampanię prowadziła 1. Armia Kanadyjska, dowodzona przez Guya Simondsa podczas choroby Harry’ego Crerara, ze wzmocnieniami brytyjskimi i polskimi. Siły niemieckie obejmowały 15. Armię pod dowództwem Gustava-Adolfa von Zangena. [1] [4] [8]
2 października 2. Kanadyjska Dywizja Piechoty ruszyła na północ z Antwerpii w kierunku Woensdrecht i wejścia na Zuid-Beveland. Niemiecki opór, miny i otwarty, zalany teren spowolniły natarcie. Walki wokół Woensdrecht były kosztowne; batalion Black Watch poniósł szczególnie ciężkie straty podczas nieudanego ataku 13 października. Kanadyjczycy zajęli Woensdrecht 16 października; miejscowość górowała nad przesmykiem, ale Niemcy utrzymali przez niego drogę aż do 24 października. W tym samym czasie 3. Kanadyjska Dywizja Piechoty walczyła o przeprawę przez kanał Leopolda do kotła Breskens. [1] [3] [5] [9]
Walki w kotle Breskens trwały, gdy wojska kanadyjskie atakowały przez kanał i od strony wybrzeża. 7. Brygada przeprawiła się przez kanał Leopolda 6 października, a 9 października 9. Brygada wylądowała za kotłem z pojazdów amfibijnych, przeprawiając się przez zatokę Braakman. Zalany teren i niemiecki opór spowalniały postępy; kocioł został oczyszczony dopiero 3 listopada. Dalej na północ alianci zabezpieczyli podejścia do Zuid-Beveland. Do 24 października zabezpieczono wejście na półwysep, a 2. Kanadyjska Dywizja Piechoty ruszyła wzdłuż niego na zachód. [3] [5] [7] [9]
Ostatnia duża operacja koncentrowała się na Walcheren. Umocnienia wyspy oraz wąska grobla łącząca ją z Zuid-Beveland utrudniały bezpośrednie natarcie. Bombardowania Królewskich Sił Powietrznych przerwały wały przeciwpowodziowe i zalały część wyspy; wyższy poziom wody umożliwił także użycie pojazdów amfibijnych. Wojska kanadyjskie atakowały przez groblę od 31 października i po kosztownych walkach utrzymały 2 listopada niewielki przyczółek, który następnie przejęła 52. Dywizja. 1 listopada 4. Oddział Commando i 155. Brygada przeprawiły się przez Skaldę z Breskens do Vlissingen, a 4. Brygada Służby Specjalnej wylądowała z morza w Westkapelle. W natarciu uczestniczyły oddziały brytyjskiej 52. Dywizji, a Middelburg został opanowany 6 listopada. Ostatni opór niemiecki ustał 8 listopada. [2] [5] [7] [9]
Bitwa zakończyła się zwycięstwem aliantów, ale oczyszczenie ujścia nie oznaczało natychmiastowego otwarcia Antwerpii. Trałowce potrzebowały jeszcze kilku tygodni na usunięcie min, a pierwszy aliancki konwój dotarł do portu 28 listopada. 1. Armia Kanadyjska odnotowała 12,873 ofiar od 1 października do 8 listopada, w tym 6,367 Kanadyjczyków; Wikipedia podaje łączną liczbę 20,873. Straty niemieckie szacowano na około 10,000–13,000, a do niewoli wzięto 41,043 żołnierzy. [1] [3] [4] [5] [9]