Pacific · 1 Apr 1945 – 22 Jun 1945
Bitwa o Okinawę
Wojska amerykańskie wylądowały na Okinawie 1 kwietnia 1945 roku i po tygodniach kosztownych walk przełamały japońską obronę na południu wyspy. Zorganizowany opór ustał 22 czerwca.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Bitwa o Okinawę trwała od 1 kwietnia do 22 czerwca 1945 roku. Amerykańska 10. Armia wylądowała na zachodnim wybrzeżu w rejonie Hagushi, gdzie początkowo napotkała niewielki opór. Do 4 kwietnia wojska amerykańskie przecięły wąską część wyspy, zdobyły lotniska Kadena i Yontan oraz odcięły siły japońskie na północy od głównych pozycji obronnych na południu. Japońska 32. Armia skoncentrowała najsilniejsze umocnienia wokół linii Shuri, gdzie wzgórza, jaskinie, tunele i ufortyfikowane pozycje wzajemnie się osłaniały. [1][4][9]
Działania na północy i walki na południu rozwijały się w różnym tempie. Wojska amerykańskie posuwały się przez północną część wyspy, a piechota morska dotarła do przylądka Hedo 13 kwietnia. 77. Dywizja Piechoty walczyła o Ie-shimę od 16 kwietnia. Południowa jedna trzecia wyspy stanowiła znacznie trudniejszy cel. 7. i 96. Dywizja Piechoty nacierały na przygotowane pozycje, w tym na wzgórza osłaniające Shuri, a walki przekształciły się w krwawy bój o umocniony teren. Japońskie kontrataki z 12–14 kwietnia nie zdołały wyprzeć Amerykanów. [4][5]
19 kwietnia 10. Armia rozpoczęła główne natarcie na południowe pozycje obronne, wspierane przez artylerię i lotnictwo. Japończycy utrzymali pozycje mimo kolejnych ataków, a następnie 4 maja przeprowadzili nieudany kontratak. 11 maja wojska amerykańskie wznowiły natarcie na południowym odcinku frontu. Po tygodniach walk na bliską odległość i ciężkiego bombardowania 29 maja zdobyły zamek Shuri. Japońska 32. Armia rozpoczęła jednak odwrót z Shuri już w nocy z 26 maja. Wycofała się na ostatnią linię obrony, biegnącą wzdłuż skarpy Yaeju-dake i grzbietu Kunishi w pobliżu południowego krańca wyspy. [5][7]
Pod koniec maja 6. Dywizja Piechoty Morskiej wkroczyła do Naha, a 4 czerwca wylądowała na półwyspie Oroku, by oczyścić go z japońskich oddziałów marynarki wojennej. Wojska lądowe i piechota morska kontynuowały natarcie na południe, gdy japońska obrona rozpadała się na odizolowane grupy. Dowódca 10. Armii, generał porucznik Simon Bolivar Buckner Jr., zginął od ognia artyleryjskiego 18 czerwca. Zorganizowany opór japoński ustał 22 czerwca, choć działania oczyszczające trwały również po oficjalnym zakończeniu bitwy. [3][6][7]
Straty Stanów Zjednoczonych wyniosły około 49 000–50 000 żołnierzy, w tym około 12 500 zabitych lub zaginionych. Szacunki dotyczące śmierci japońskich żołnierzy były rozbieżne; źródła podawały od około 90 000 do 100 000 zabitych, a tysiące dostały się do niewoli. Straty wśród ludności cywilnej również były przedmiotem sporów: przytoczone źródła podawały szacunki od 40 000 do 150 000 ofiar. Japońskie ataki z powietrza, w tym uderzenia kamikaze na flotę wspierającą działania, spowodowały znaczne straty wśród okrętów. [1][2][6]