Kampania norweska

Rankiem 9 kwietnia 1940 r. niemieckie zespoły floty i wojska powietrznodesantowe jednocześnie zaatakowały Oslo, Kristiansand, Arendal, Egersund, Stavanger, Bergen, Trondheim i Narwik. Dania skapitulowała w ciągu kilku godzin, a większość norweskich portów padła po dniu lub dwóch zaciętych, lecz krótkich walk. U wejścia do fiordu Oslo norweskie baterie nadbrzeżne i twierdza Oscarsborg zatopiły niemiecki ciężki krążownik Blücher i uszkodziły pancernik kieszonkowy Lützow. Opóźniło to, lecz nie powstrzymało zajęcia stolicy; niemieccy spadochroniarze opanowali lotnisko Fornebu, na które przetransportowano posiłki, a król Haakon VII, rząd i rezerwy złota wycofali się na północ. Pod Narwikiem 3. Dywizja Górska generała porucznika Eduarda Dietla wylądowała 9 kwietnia z pokładów dziesięciu niszczycieli, po tym jak w porcie zatopiono norweskie okręty obrony wybrzeża Norge i Eidsvold. Królewska Marynarka Wojenna uderzyła następnego dnia: 2. Flotylla Niszczycieli komandora Warburtona-Lee zatopiła 10 kwietnia dwa niemieckie niszczyciele w I bitwie pod Narwikiem, a 13 kwietnia pancernik Warspite i większy zespół okrętów zniszczyły pozostałe osiem niemieckich niszczycieli w II bitwie pod Narwikiem. Wojska górskie Dietla pozostały odcięte na lądzie, bez wsparcia floty.

W drugiej połowie kwietnia generał Otto Ruge, który 10 kwietnia zastąpił skompromitowanego Kristiana Laakego na stanowisku naczelnego dowódcy sił norweskich, próbował zorganizować obronę południowej Norwegii, podczas gdy alianci lądowali na wybrzeżu. Brytyjskie brygady wylądowały w Namsos i Åndalsnes, by oskrzydlić Trondheim, a francuscy strzelcy alpejscy generała Béthouarta oraz Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich wzmocnili front narwicki od końca kwietnia i początku maja. Zrezygnowano z uderzenia oskrzydlającego na Trondheim, a brytyjskie siły w Åndalsnes, wysłane na pomoc wojskom norweskim w dolinie Gudbrandsdal, zostały wyparte przez niemiecką 196. Dywizję Piechoty, nacierającą na północ od Oslo, i ewakuowane do 2 maja. Zakończyło to zorganizowany opór na południu. Siły norweskie na południu skapitulowały na początku maja, choć na północy nadal trwały walki.

W rejonie Narwiku alianci zgromadzili znaczne siły brytyjskie, francuskie, polskie i norweskie pod dowództwem generała majora Claude’a Auchinlecka, który zastąpił Piersa Mackesya, oraz pod komendą morską admirała lorda Corka. Tymczasem wojska górskie Dietla, spadochroniarze i przeszkoleni do desantów spadochronowych żołnierze wojsk górskich, zrzucani od połowy maja, utrzymywali się na wzgórzach nad miastem. 28 maja alianci w końcu zdobyli Narwik szturmem z morza, zmuszając Niemców do odwrotu w kierunku granicy szwedzkiej. Po raz pierwszy w tej wojnie wojska niemieckie zostały wyparte ze zdobytego miasta. Zwycięstwo okazało się bez znaczenia: niemieckie przełamanie we Francji uczyniło już sytuację w Norwegii nie do utrzymania, a dowództwo alianckie 24 maja podjęło decyzję o ewakuacji. Wojska alianckie opuściły Narwik do 8 czerwca, a podczas odwrotu niemieckie krążowniki liniowe Scharnhorst i Gneisenau przechwyciły i zatopiły 8 czerwca lotniskowiec HMS Glorious oraz dwa eskortujące go niszczyciele. Król Haakon i jego rząd odpłynęli na wygnanie do Wielkiej Brytanii, a siły norweskie pozostające w polu skapitulowały 10 czerwca 1940 r. Kampania zakończyła się całkowitym zwycięstwem Niemiec i początkiem pięcioletniej okupacji.