Bitwa o Normandię

Operacja Overlord rozpoczęła się przed świtem 6 czerwca 1944 roku zrzutami spadochronowymi i desantami szybowcowymi amerykańskich 82. i 101. Dywizji Powietrznodesantowej na półwyspie Cotentin oraz brytyjskiej 6. Dywizji Powietrznodesantowej na wschód od rzeki Orne. O 06:30 alianckie dywizje desantowe zaatakowały pięć wyznaczonych plaż na 80-kilometrowym odcinku wybrzeża. VII Korpus USA opanował plażę Utah i ruszył w głąb lądu, podczas gdy V Korpus poniósł ciężkie straty, zdobywając umocnione pozycje na klifach Omaha. Na wschodzie brytyjskie XXX i I Korpus oraz 3. Dywizja Kanadyjska utworzyły przyczółki na plażach Gold, Juno i Sword, jednak niemiecki opór i kontrataki 21. Dywizji Pancernej uniemożliwiły zdobycie Caen pierwszego dnia.

Przez kolejnych sześć tygodni działania alianckie przerodziły się w wyniszczające walki na dwóch odrębnych odcinkach frontu. Na zachodzie 1. Armia USA Omara Bradleya posuwała się przez gęstą normandzką bocage, aby odciąć półwysep Cotentin; 26–29 czerwca zdobyła głębokowodny port w Cherbourgu, po czym ruszyła na południe w kierunku Saint-Lô. Na wschodzie 2. Armia Brytyjska Milesa Dempseya przeprowadziła wokół Caen serię wyniszczających uderzeń pancernych, w tym operacje Epsom, Charnwood i Goodwood. Brytyjskie formacje pancerne ponosiły ciężkie straty w czołgach w starciach z elitarnymi dywizjami pancernymi Waffen-SS i Wehrmachtu, jednak działania te skupiły niemieckie wojska pancerne na wschodnim skrzydle i uniemożliwiły feldmarszałkowi Erwinowi Rommlowi oraz jego następcom przerzucenie odwodów zmechanizowanych na zachód.

25 lipca Bradley rozpoczął operację Cobra na zachód od Saint-Lô, poprzedzoną nalotem dywanowym tysięcy alianckich samolotów. VII Korpus USA przełamał niemiecką linię, umożliwiając kolumnom zmotoryzowanym i pancernym wdarcie się przez wyłom do Bretanii i Maine. 1 sierpnia rozpoczęła działania 3. Armia USA pod dowództwem George’a S. Pattona; przeszła przez Avranches na południe, po czym skręciła na wschód. 7 sierpnia Adolf Hitler zarządził pod Mortain zmechanizowaną kontrofensywę (operację Lüttich), która miała dotrzeć do wybrzeża i przeciąć linie zaopatrzeniowe Pattona. Atak załamał się wobec amerykańskich pozycji obronnych i alianckich myśliwsko-bombowych, narażając niemieckie siły na całkowite podwójne oskrzydlenie.

Gdy niemiecka 7. Armia i część 5. Armii Pancernej były wysunięte na zachód, Montgomery zarządził uderzenia zbieżne, by zamknąć wojska w występie frontu. 1. Armia Kanadyjska i 1. Dywizja Pancerna, przez Falaise i Chambois, nacierały na południe, podczas gdy dywizje amerykańskie i Wolnych Francuzów zacieśniały pierścień od południa, z rejonu Argentan. Kocioł Falaise został zamknięty 21 sierpnia, odcinając około 50,000 niemieckich żołnierzy, choć znaczne siły zdołały wycofać się na wschód. Armie alianckie ruszyły w pościg za ocalałymi oddziałami niemieckimi przez Sekwanę, wyzwoliły Paryż 25 sierpnia i do końca sierpnia 1944 roku dotarły w kierunku Sommy i Mozy.