Eastern Front · 5 Jul 1943 – 23 Aug 1943
Bitwa na Łuku Kurskim
Niemieckie kleszcze nie zamknęły się wokół występu kurskiego. Następnie radzieckie kontrofensywy doprowadziły do odzyskania Orła, Biełgorodu i Charkowa.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Bitwa na Łuku Kurskim trwała od 5 lipca do 23 sierpnia 1943 r. W ramach operacji „Cytadela” Niemcy zaatakowali utrzymywany przez Sowietów występ, nacierając z północy i południa, by okrążyć jego obrońców. Dowódcy radzieccy przewidzieli atak i przygotowali kolejne pasy obrony, pola minowe oraz stanowiska przeciwpancerne. Niemieckie natarcie posunęło się naprzód w ograniczonym zakresie: Britannica podaje, że na północy wdarło się na około 10 mil (16 km), a na południu na 30 mil (48 km). Kleszcze nie zamknęły się pod Kurskiem.
Na północnym odcinku 9. Armia Waltera Modela zaatakowała na południe z rejonu Orła, uderzając na Front Centralny Konstantina Rokossowskiego. Na południu 4. Armia Pancerna Hermanna Hotha i Grupa Armijna Kempf uderzyły na północ przeciwko Frontowi Woroneskiemu Nikołaja Watutina. Walki w rejonie Ponyri i Prochorowki wyznaczały odpowiednio północny i południowy odcinek bitwy. 12 lipca Sowieci rozpoczęli operację „Kutuzow” przeciwko wojskom niemieckim na północ od występu; tego samego dnia na południu do kontrataku przeszły siły radzieckie. Operacja „Cytadela” załamała się, zanim osiągnęła swój cel.
Armia Czerwona przeniosła następnie działania poza pierwotny występ. 3 sierpnia wojska radzieckie rozpoczęły operację „Polkowodiec Rumiancew” przeciwko niemieckim pozycjom na południe od Kurska. 5 sierpnia odzyskano Orzeł i Biełgorod. Operacje te zmusiły wojska niemieckie do odwrotu i rozszerzyły radzieckie natarcie w całym regionie. Fazy na mapie pokazują główne kierunki natarcia i ważniejsze miejscowości, a nie każdą zmianę linii frontu w trakcie walk.
Wojska radzieckie kontynuowały natarcie w kierunku Charkowa, który odzyskały 23 sierpnia. Ta data oznaczała koniec bitwy. Zwycięstwo odniosły wojska radzieckie, a Armia Czerwona utrzymała inicjatywę strategiczną do końca wojny. Szacunki strat różniły się zależnie od źródła i metody: przytaczana liczba radziecka wynosiła 863,303 poległych, wziętych do niewoli, zaginionych, rannych lub chorych; niemieckie szacunki wahały się od 165,314–203,000 w danych medycznych do 500,000 lub więcej według współczesnego szacunku zachodniego. Liczby te obejmowały szeroko rozumianą bitwę i nie były bezpośrednio porównywalne. Nie ustalono wiarygodnej łącznej liczby ofiar cywilnych.