Bitwa na przełęczy Kasserine

Bitwa była częścią ofensywy państw Osi w środkowej Tunezji. Między 19 a 24 lutego 1943 roku wojska niemieckie i włoskie zaatakowały pozycje alianckie w rejonie przełęczy Kasserine i ruszyły na zachód w kierunku Thali oraz bazy zaopatrzeniowej w Tébessie. Natarcie Osi nastąpiło po wcześniejszych porażkach aliantów w rejonie Faïd, Sidi Bou Zid i Sbeïtli. Alianci wycofali się ku zachodniemu Dorsalowi, gdzie górskie przełęcze zapewniały dogodne pozycje obronne.

19 lutego wojska Rommla zaatakowały podejścia do Kasserine, podczas gdy 21. Dywizja Pancerna parła w kierunku Sbiby. Alianci przygotowali pozycje i pola minowe w obu przełęczach. Pod Kasserine improwizowana obrona amerykańska spowolniła natarcie, a pozycje alianckie pod Sbibą również się utrzymały. Opór uniemożliwił Rommlowi natychmiastowe zajęcie przełęczy i dał aliantom czas na wzmocnienie obrony. Dowództwo Osi skoncentrowało następnie wysiłki na Kasserine.

20 lutego wojska niemieckie i włoskie oczyściły przełęcz i ruszyły przez jej północno-zachodnie wyloty. Obrońcy wycofali się, a natarcie Osi trwało dalej w kierunku Thali. Następnego dnia Rommel poprowadził 10. Dywizję Pancerną na Thalę, podczas gdy mniejsze zgrupowanie niemiecko-włoskie ruszyło w kierunku Haïdry. Odwrót aliantów przebiegał nierówno, a wojska Osi przejęły porzucony sprzęt. Dalsze natarcie stawało się jednak coraz trudniejsze do podtrzymania, ponieważ część sił musiała zająć się pozycjami alianckimi ominiętymi po drodze.

Obrona aliancka w rejonie Thali uległa wzmocnieniu. Do wojsk amerykańskich dołączyła brytyjska piechota, a alianci zgromadzili artylerię za linią frontu. 22 lutego artyleria aliancka otworzyła ogień, zanim siły Osi zdołały rozpocząć ponowne natarcie. Ostrzał uszkodził czołgi i po kilku godzinach walk zmusił napastników do odwrotu. Rommel musiał stawić czoła rosnącemu oporowi, wydłużonym liniom zaopatrzenia i ryzyku alianckiego ataku od południa. Przed świtem 23 lutego zarządził odwrót na wschód. Ataki lotnictwa alianckiego dodatkowo naciskały na wycofujące się wojska Osi. Do 24 lutego alianci ponownie zajęli przełęcz Kasserine.

Starcie zakończyło się taktycznym zwycięstwem Osi, które nie przyniosło jej zamierzonych rezultatów: wojska Osi zajęły przełęcz i ruszyły w kierunku Thali, ale nie dotarły do Tébessy ani nie zdołały przełamać linii alianckich. Relacje opisywały walki jako taktyczny sukces Osi w rejonie przełęczy, po którym nastąpił odwrót; cała ofensywa została powstrzymana. Podawane łączne straty różniły się w zależności od źródła. Jedno podawało około 10,000 ofiar po stronie aliantów oraz 989 zabitych lub rannych i 608 wziętych do niewoli po stronie Osi; inne szacowało straty Osi na około 2,000. Liczby obejmowały straty poniesione w serii starć, a nie w jednym boju. Bitwa ujawniła słabości w rozmieszczeniu i koordynacji wojsk amerykańskich, po czym dowódcy alianccy wprowadzili zmiany w dowodzeniu i taktyce.