Bitwa o Iwo Jimę

Operacja Detachment rozpoczęła się 19 lutego 1945, gdy amerykańscy żołnierze piechoty morskiej wylądowali na południowych plażach Iwo Jimy. Siły desantowe obejmowały 4. i 5. Dywizję Piechoty Morskiej, podporządkowane V Korpusowi Amfibijnemu; 3. Dywizja Piechoty Morskiej stanowiła odwód. Jej 21. pułk piechoty morskiej wylądował 21 lutego, a 25 lutego dywizja przejęła środkowy odcinek frontu; jedynie jej 3. pułk piechoty morskiej pozostał na morzu i nie wylądował. Japońska artyleria i moździerze otworzyły ogień, gdy plaża zapełniła się kolejnymi falami desantu, zadając ciężkie straty i spowalniając przemieszczanie się po wulkanicznym piasku. Obrońcy zbudowali schrony bojowe i stanowiska ogniowe połączone rozległą siecią tuneli, a przygotowawcze bombardowanie nie zniszczyło wielu z nich.

Piechota morska posuwała się wzdłuż wąskiej osi wyspy, walcząc z silnymi punktami oporu i ogniem z góry Suribachi. Amerykański patrol dotarł na szczyt 23 lutego i zatknął flagę; później tego samego dnia podniesiono drugą flagę. Zdobycie Suribachi zabezpieczyło południowy kraniec wyspy, jednak natarcie na północ nadal postępowało powoli. Japoński garnizon, dowodzony przez generała porucznika Tadamichiego Kuribayashiego, skupił obronę w pozycjach wzajemnie się wspierających, zamiast liczyć na rozstrzygające przeciwuderzenie na plażach.

Po upadku Suribachi główne walki przeniosły się w rejon lotnisk oraz umocnionych terenów w środkowej i północnej części wyspy. Piechota morska musiała wielokrotnie szturmować z bliska jaskinie, schrony bojowe i pozycje połączone tunelami. Do niszczenia umocnień wykorzystywała artylerię, czołgi, miotacze ognia i ładunki wybuchowe, po czym posuwała się dalej przez trudny teren. Walki o nazwane punkty oporu, w tym „Maszynkę do mięsa”, przynosiły dalsze straty. Natarcie amerykańskie postępowało etapami, gdyż japońscy obrońcy utrzymywali ukryte pozycje i kontynuowali opór nawet po przełamaniu sąsiednich odcinków obrony.

W końcowej fazie siły amerykańskie wdarły się do północnej części wyspy i zlikwidowały pozostały zorganizowany opór. Główna bitwa zakończyła się 26 marca, choć niektórzy Japończycy nadal stawiali opór w jaskiniach, mimo że wyspę ogłoszono zabezpieczoną. Stany Zjednoczone wygrały bitwę, ale ich wojska lądowe poniosły straty w wysokości 6,821 zabitych i 19,217 rannych. Straty japońskie szacowano na 17,845–18,375 zabitych lub zaginionych; podczas głównej bitwy wzięto 216 jeńców. Ludność cywilną wyspy ewakuowano przed desantem.

Fazy na mapie przedstawiają ogólny kierunek natarcia od południowych plaż desantowych ku północnemu krańcowi Iwo Jimy. Linie frontu odwzorowują mapy ataku z monografii Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych; symbole jednostek wskazują odcinek działania każdej dywizji, a nie jedno konkretne położenie. Wśród zaangażowanych sił wymieniono 4. i 5. Dywizję Piechoty Morskiej oraz japońską 109. Dywizję; 3. Dywizję Piechoty Morskiej pokazano od 25 lutego, gdy przejęła środkowy odcinek.