China, Burma & India · 8 Mar 1944 – 3 Jul 1944
Imphal i Kohima
W marcu 1944 roku wojska japońskie wkroczyły do Manipur i na Wzgórza Naga, lecz alianckie zaopatrzenie drogą powietrzną, posiłki i kontrataki odblokowały Imphal i Kohimę, zmuszając Japończyków do odwrotu.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Operacja U-Go rozpoczęła się 8 marca 1944 roku, gdy japońska 15. Armia przekroczyła Chindwin i ruszyła w kierunku alianckiej bazy w Imphal. Celem ofensywy było odcięcie IV Korpusu, zdobycie jego zaopatrzenia i przecięcie pod Kohimą drogi między Imphal a Dimapur. Wojska japońskie nadciągały z kilku kierunków: 33. Dywizja zagroziła południowym podejściom, 15. Dywizja zaatakowała od północnego wschodu, a 31. Dywizja ruszyła przez wzgórza w kierunku Kohimy. Dywizje alianckie były rozproszone wzdłuż granicy. 17. Dywizja Indyjska, odcięta w połowie marca na drodze do Tiddim, wywalczyła sobie drogę powrotną na równinę Imphal, a 29 marca wojska japońskie przecięły drogę Imphal–Kohima, odcinając IV Korpus.
Na początku kwietnia walki o Kohimę przerodziły się w oblężenie. Japońska 31. Dywizja okrążyła miasto i zdobyła pozycje na grzbiecie wzgórza, a garnizon dowodzony przez Hugh Richardsa utrzymał niewielki obwód obronny. Wojska japońskie zacisnęły też pierścień wokół Imphal, gdzie IV Korpus bronił równiny i podejść do niej. Wojska alianckie polegały na zaopatrzeniu z powietrza, podczas gdy posiłki kierowano ku zagrożonym pozycjom. Brytyjska 2. Dywizja i XXXIII Korpus dotarły w rejon Dimapur, a oddziały przełamały zaporę drogową w Zubzie 14 kwietnia. 18 kwietnia 161. Brygada Indyjska, wsparta działami i czołgami 2. Dywizji, przebiła się do garnizonu, a dwa dni później 2. Dywizja przejęła obronę Kohimy.
Alianckie kontrataki wyparły następnie wojska japońskie z grzbietu wzgórza w Kohimie i otworzyły odcinki drogi. W Imphal dywizje indyjskie utrzymały obwód obronny i kontratakowały na kluczowych podejściach, między innymi pod Nungshigum. 5. Dywizja Indyjska została przerzucona drogą powietrzną z Arakanu, a samoloty RAF dostarczały zaopatrzenie i przewoziły żołnierzy dla oblężonych wojsk. Japońskie formacje zmagały się z coraz dotkliwszymi brakami żywności i amunicji. Grzbiet wzgórza w Kohimie oczyszczono z wojsk japońskich do 13 maja, a 31 maja generał porucznik Kōtoku Satō nakazał 31. Dywizji wycofać się z Kohimy, choć walki trwały nadal, gdy wojska alianckie oczyszczały drogę na południe.
22 czerwca oddziały nacierające z Kohimy i Imphal spotkały się przy kamieniu milowym 109, kończąc oblężenie Imphal i ponownie otwierając drogę. Alianci kontynuowali pościg za wycofującymi się Japończykami; w lipcu działania rozszerzyły się w kierunku Chindwin. Kampania zakończyła się 3 lipca. Straty alianckie podano jako około 12,500 pod Imphal i 4,000 pod Kohimą, natomiast w relacji BBC podano mniej niż 17,000 strat brytyjskich w kampanii. Straty japońskie przedstawiano na różne sposoby: 53,000 poległych i zaginionych w 15. Armii oraz 54,879 zabitych i rannych w bitwie o Imphal. Liczby te opierały się na różnych kryteriach i nie zostały tu potraktowane jako bezpośrednio sumowalne.