Western Europe · 19 Sept 1944 – 16 Dec 1944
Las Hürtgen
Wojska amerykańskie walczyły w lesie Hürtgen od września do grudnia 1944 roku, lecz nie zdołały zdobyć zapór na Rurze przed rozpoczęciem ofensywy w Ardenach, która zakończyła tę kampanię.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Walki w lesie Hürtgen trwały od 19 września do 16 grudnia 1944 roku, na zalesionym, pofałdowanym terenie na wschód od granicy belgijsko-niemieckiej. Dowódcy amerykańscy chcieli zabezpieczyć południową flankę natarcia w rejonie Akwizgranu, a następnie dotrzeć do Rury i jej zapór. Niemieccy obrońcy spowalniali natarcia dzięki przygotowanym pozycjom, minom, artylerii i ograniczonej sieci dróg w lesie. Teren i pogoda utrudniały też Amerykanom użycie czołgów oraz wsparcia lotniczego.
Pierwsze amerykańskie działania rozpoczęły się we wrześniu. 3. Dywizja Pancerna walczyła na północnym skraju lasu, w rejonie Stolbergu, a 9. Dywizja Piechoty wdarła się do lasu, kierując się ku sieci dróg w Hürtgen i Kleinhau. Dotarła jedynie do drogi Lammersdorf–Hürtgen, w pobliżu Jägerhaus. Od 6 października 9. Dywizja Piechoty ponownie nacierała, tym razem w kierunku Schmidt. W ciągu dziesięciu dni posunęła się o około 3000 jardów i straciła około 4500 ludzi. Jej miejsce zajęła 28. Dywizja Piechoty, która zaatakowała 2 listopada. Zdobyła Vossenack, a 3 listopada także Schmidt, lecz następnego dnia kontrataki 116. Dywizji Pancernej i 89. Dywizji odbiły Schmidt i do 8 listopada zepchnęły Amerykanów za wąwóz Kall.
16 listopada 4. Dywizja Piechoty ruszyła do natarcia w ramach operacji Queen. Jej 22. Pułk Piechoty walczył przez 18 dni, a 12. Pułk Piechoty pomagał zabezpieczać południową flankę. Siły niemieckie, w tym 275. Dywizja Piechoty, stawiały opór z przygotowanych pozycji. Natarcie 22. Pułku w kierunku Grosshau posuwało się o jardy, a niemiecka artyleria i kontrataki spowodowały ciężkie straty. 25 listopada pułk wznowił natarcie przy wsparciu broni pancernej, artylerii i saperów; niemiecki ogień zepchnął piechotę z powrotem do lasu. Wojska amerykańskie zdobyły Grosshau późnym wieczorem 29 listopada. 8. Dywizja Piechoty zajęła Hürtgen 28 listopada, a na początku grudnia 5. Dywizja Pancerna i 2. batalion Rangersów zdobyły Bergstein i wzgórze 400.
Do 16 grudnia wojska amerykańskie przeszły przez las i dotarły do Rury między Düren a Bergstein, ale kampania nie przyniosła im zapór na Rurze. Natarcie 78. Dywizji Piechoty w kierunku zapór, rozpoczęte 13 grudnia, utknęło pod Kesternich. Źródła podają straty amerykańskie na około 33 000, przy szacunkach sięgających 55 000; łączna liczba obejmuje straty bojowe i niebojowe. Straty niemieckie szacowano na około 28 000. Amerykańska ofensywa zakończyła się 16 grudnia, kiedy rozpoczęła się niemiecka ofensywa w Ardenach. Ponieważ zapory pozostały w rękach niemieckich, a koszt walk był bardzo wysoki, starcia te zazwyczaj uznaje się za niemieckie zwycięstwo obronne. Amerykańskie działania przeciwko zaporom wznowiono w lutym 1945 roku.