Mediterranean & North Africa · 23 Oct 1942 – 11 Nov 1942

Druga bitwa pod El Alamein

Ósma Armia przełamała linię Osi, chronioną polami minowymi i piechotą, po kilku dniach wyniszczających walk, a następnie ruszyła w pościg za wycofującymi się wojskami na zachód. Ostatnia faza przedstawia pościg do 11 listopada.

Full edition

The map is in the full edition.

Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.

Choose a plan

First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.

Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.

Already subscribed? Sign in

Druga bitwa pod El Alamein rozpoczęła się w nocy z 23 na 24 października 1942 roku, kiedy aliancki ostrzał artyleryjski i bombardowanie lotnicze zapoczątkowały ofensywę Ósmej Armii. Oś przygotowała linię obrony chronioną rozległymi polami minowymi, a nieprzebyta depresja Kattara ograniczała ruch na południu. Główne uderzenie Montgomery’ego przypadło na północ, podczas gdy XIII Korpus przeprowadził pomocniczy atak dalej na południe. Saperzy i piechota utworzyli przejścia w polach minowych, ale wojska pancerne nie osiągnęły zamierzonego przełamania w początkowej fazie. [Muzeum Armii Narodowej](https://www.nam.ac.uk/explore/battle-alamein) [Imperialne Muzea Wojny](https://www.iwm.org.uk/history/a-5-minute-history-of-the-battle-of-el-alamein)

Od 26 do 31 października bitwa przybrała postać serii ograniczonych ataków i kontrataków na pozycje Osi. Siły Montgomery’ego próbowały wyczerpać obrońców, podczas gdy niemieckie wojska pancerne przeprowadzały kontrataki. Brytyjskie czołgi nadal były krępowane przez korytarze w polach minowych i ogień przeciwpancerny, a walki nie otworzyły jeszcze wyraźnej drogi na otwartą pustynię. Północne i południowe korpusy Ósmej Armii pozostawały zaangażowane na całym froncie. [Imperialne Muzea Wojny](https://www.iwm.org.uk/history/a-5-minute-history-of-the-battle-of-el-alamein) [Muzeum Armii Narodowej](https://www.nam.ac.uk/explore/battle-alamein)

Ostateczna ofensywa, operacja Supercharge, rozpoczęła się w nocy z 1 na 2 listopada. Do 3 listopada Rommel przygotowywał się do odwrotu, choć wojskom Osi brakowało paliwa. 4 listopada 5. Brygada Indyjska wbiła się klinem w linię Osi; następnie 1. i 7. Dywizja Pancerna oraz 2. Dywizja Nowozelandzka ruszyły przeciwko wycofującym się wojskom. Przełamanie zmieniło charakter walk: zamiast starć na umocnionej linii rozpoczął się pościg na zachód. [Muzeum Armii Narodowej](https://www.nam.ac.uk/explore/battle-alamein) [Imperialne Muzea Wojny](https://www.iwm.org.uk/history/a-5-minute-history-of-the-battle-of-el-alamein)

Źródła różnią się w kwestii daty zakończenia bitwy. Według jednego opracowania sama bitwa trwała od 23 października do 4 listopada, inne podaje daty od 23 października do 5 listopada, a jeszcze inne obejmują okres do 11 listopada, gdy trwał pościg. Mapa przedstawia przełamanie i odwrót na zachód do 11 listopada; walki na umocnionej linii zakończyły się 4 listopada. [Druga bitwa pod El Alamein](https://en.wikipedia.org/wiki/Second_Battle_of_El_Alamein) [Druga bitwa pod El Alamein – skład wojsk](https://en.wikipedia.org/wiki/Second_Battle_of_El_Alamein_order_of_battle) [Britannica](https://www.britannica.com/event/battles-of-El-Alamein)

Zwycięstwo aliantów zakończyło natarcie Osi na Egipt i zmusiło wojska niemieckie i włoskie do odwrotu na zachód. Straty aliantów wyniosły 13,560. Szacunki strat Osi znacznie się różniły: jedno opracowanie podawało 41,800–73,000, a inne 30,542; wartości te nie zostały bezpośrednio uzgodnione. Alianckie jednostki pancerne ścigały wycofujące się wojska Osi po przełamaniu, lecz ich część zmotoryzowana uniknęła natychmiastowego zniszczenia wraz z pozycjami piechoty i kontynuowała odwrót na zachód. [Druga bitwa pod El Alamein](https://en.wikipedia.org/wiki/Second_Battle_of_El_Alamein) [Druga bitwa pod El Alamein – Wikipedia w języku uproszczonym](https://simple.wikipedia.org/wiki/Second_Battle_of_El_Alamein) [Muzeum Armii Narodowej](https://www.nam.ac.uk/explore/battle-alamein)

Sources

  1. Bitwa rozpoczęła się 23 października; aliancki atak przeprowadziły korpusy północny i południowy, napotykając pola minowe i umocnione pozycje Osi. — www.iwm.org.uk
  2. W zestawieniu sił wymieniono formacje, ich dowódców oraz korpusy i dywizje Ósmej Armii. — en.wikipedia.org
  3. Bitwa obejmowała fazy Dogfight i Break-out; 5. Brygada Indyjska przełamała linię 4 listopada, po czym alianckie formacje ruszyły w pościg. — www.iwm.org.uk
  4. Muzeum Armii Narodowej opisało obronę pól minowych, operację Supercharge, przełamanie 4 listopada i pościg. — www.nam.ac.uk
  5. Szacunek strat oraz daty 23 października–4 listopada podano w opracowaniu bitwy. — en.wikipedia.org
  6. Drugą wartość strat oraz daty 23 października–5 listopada podano w uproszczonym opracowaniu. — simple.wikipedia.org
  7. Britannica podaje szerszy zakres dat, do 11 listopada. — www.britannica.com
  8. Oficjalna historia Maughana przedstawia na mapach linię wyjściową, przełamanie XXX Korpusu z 24 października, wybrzuszenie linii australijskiej z 1 listopada i operację Supercharge. — www.awm.gov.au
  9. Rozdział 15 w pracy Maughana opisuje walki pozycyjne, Trig 29, australijskie natarcie na północ, przełamanie 4 listopada i rozkaz Rommla, by wycofać się do Fuki. — www.awm.gov.au
  10. Placówka Snipe leżała 1.5 mili na południowy zachód od Kidney Ridge, a kontratak Rommla z 27 października miał uderzyć w linię od El Wishka do Point 29. — en.wikipedia.org
  11. Mapa pościgu w atlasie West Point podaje nazwy Mersa Matruh, Sidi Barrani, Halfaya i Bardia. — dhc.westpoint.edu