Mediterranean & North Africa · 20 May 1941 – 1 Jun 1941
Bitwa o Kretę
W maju 1941 r. niemieckie oddziały spadochronowe i desantowane na szybowcach rozpoczęły przeciw Krecie operację „Merkury”. Mimo ciężkich strat wśród spadochroniarzy wojska Osi opanowały lotnisko w Maleme i zmusiły oddziały alianckie do odwrotu przez Białe Góry oraz ewakuacji.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Po upadku Grecji kontynentalnej w kwietniu 1941 r. na Kretę ewakuowano około 30,000 żołnierzy brytyjskich, australijskich i nowozelandzkich, a także około 10,000–14,000 żołnierzy greckich. Dowództwo nad naprędce zorganizowanym garnizonem, nazwanym Creforce, objął generał major Bernard Freyberg. Brytyjski wywiad, opierając się na odczytanych depeszach Enigmy, ostrzegał przed operacją powietrznodesantową, lecz Freybergowi dotkliwie brakowało środków transportu, artylerii i broni przeciwlotniczej. Przed atakiem eskadry Królewskich Sił Powietrznych wycofano do Egiptu.
Rankiem 20 maja 1941 r. XI Korpus Lotniczy pod dowództwem generała porucznika Kurta Studenta rozpoczął operację „Merkury”. Na wyspie wylądowały tysiące spadochroniarzy i żołnierzy piechoty desantowanych na szybowcach z 7. Dywizji Lotniczej oraz Pułku Szturmowego Desantowego. Atak przeprowadzono w czterech rejonach północnego wybrzeża — Maleme, Canea, Retimo i Iraklionie. Wojska desantowe poniosły ciężkie straty od ognia broni strzeleckiej oddziałów brytyjskich, australijskich, nowozelandzkich i greckich. Pod Retimo i Iraklionem obrońcy utrzymali pozycje wokół lotnisk, a Królewska Marynarka Wojenna przechwyciła i rozproszyła dwie niemieckie flotylle transportowe.
Pod Maleme zamieszanie w łączności i rozmieszczeniu obrony pozwoliło niemieckim oddziałom szybowcowym generała majora Eugena Meindla opanować część wzgórza 107. Gdy w nocy oddział 22. batalionu nowozelandzkiego wycofał się ze szczytu, Niemcy przejęli kontrolę nad lotniskiem. 21 i 22 maja Student skierował samoloty transportowe, by pod ostrzałem zrzucały na pas startowy oddziały 5. Dywizji Górskiej generała majora Juliusa Ringla. W ten sposób Niemcy uzyskali przyczółek lotniczy zdolny do przyjmowania kolejnych sił.
Alianckie kontrataki nie zdołały odbić Maleme, co pozwoliło 5. Dywizji Górskiej sprowadzić artylerię górską i ciężką broń piechoty. Ringel rozszerzył przyczółek na wschód, w kierunku Canei i zatoki Suda. Po zaciętych walkach w rejonie Galatas 25 maja oraz walce odwrotowej pod 42. Ulicą, stoczonej 27 maja przez 19. Brygadę Australijską i bataliony nowozelandzkie, Freyberg uznał, że utrzymanie pozycji jest niemożliwe. Rozkazał odwrót przez skaliste Białe Góry do południowego portu Sfakia.
Od 28 maja do 1 czerwca Królewska Marynarka Wojenna ewakuowała ponad 16,000 żołnierzy alianckich, mimo intensywnych ataków lotniczych VIII Korpusu Lotniczego. Pozostali obrońcy pod Retimo zostali rozbici lub zmuszeni do kapitulacji. Wojska Osi opanowały wyspę, tracąc ponad 3,000 zabitych lub zaginionych spadochroniarzy oraz setki samolotów transportowych. Straty te skłoniły Adolfa Hitlera do zakazania kolejnych operacji powietrznodesantowych na dużą skalę.