Atlantic · 27 Jun 1942 – 10 Jul 1942
Konwój PQ 17
PQ 17 został rozproszony 4 lipca, gdy Admiralicja obawiała się ataku niemieckich okrętów nawodnych. U-Booty i samoloty Luftwaffe zatopiły następnie 24 statki handlowe; tylko 11 dotarło do portów radzieckich.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Konwój PQ 17 wypłynął z Hvalfjörður na Islandii 27 czerwca 1942 roku, przewożąc zaopatrzenie dla Związku Radzieckiego. 35 statków handlowych płynęło pod ścisłą eskortą, a silniejsze okręty alianckie przydzielono do osłony konwoju dalej na zachód. Trasa konwoju prowadziła przez Cieśninę Duńską, a następnie na wschód, wzdłuż północnej krawędzi pól lodowych, po czym skręcała na południe, ku portom radzieckim. Niemieckie siły wykryły konwój 1 lipca i nieustannie go obserwowały. Z powodu lodu i uszkodzeń niektóre statki zawróciły; gdy ataki przybrały na sile, 33 statki handlowe kontynuowały rejs na wschód.
4 lipca Admiralicja otrzymała meldunki, że niemieckie okręty nawodne, w tym pancernik Tirpitz, mogą ruszyć do przechwycenia konwoju. Rozkazała siłom krążowników wycofać się na zachód, a konwojowi nakazała rozproszenie, a następnie rozproszenie się w rozproszeniu. Obawiany atak nawodny nie nastąpił: niemiecki wypad odwołano. Rozkazy sprawiły jednak, że statki handlowe oddzieliły się od eskorty i były narażone na ataki lotnicze oraz podwodne. Siły osłonowe i bezpośrednia eskorta wycofały się, a rozproszone statki próbowały samodzielnie dotrzeć do portów radzieckich.
Po rozproszeniu konwoju straty szybko rosły. Niemieckie samoloty i U-Booty atakowały statki na Morzu Barentsa; według relacji National WWII Museum tylko 5 lipca zatopiono 12 statków handlowych. 6 lipca Pan Atlantic został trafiony bombami i zatonął w ciągu kilku minut. Ataki trwały do 10 lipca, kiedy utracono ostatnie statki z głównej kolumny konwoju. Jeden uszkodzony statek handlowy, Paulus Potter, odnaleziono opuszczony i zatopiono później, 13 lipca, poza podanym zakresem dat bitwy.
Tylko 11 z 35 statków handlowych dotarło do Archangielska. Źródła odnotowały zatopienie 24 statków handlowych i śmierć 153 marynarzy floty handlowej. Wśród utraconego ładunku było 3,350 pojazdów, 430 czołgów, 210 samolotów i 99,316 ton ładunków ogólnych. Podawane w różnych relacjach dane dotyczące pierwotnej liczebności konwoju i części ładunku różniły się; źródła opisujące skład sił oraz National WWII Museum podawały 35 statków, podczas gdy relacja BBC mówiła o 37. Straty konwoju PQ 17 skłoniły aliantów do zawieszenia arktycznych konwojów do czasu wypłynięcia PQ 18 we wrześniu 1942 roku.
Niemieckie zwycięstwo polegało na zniszczeniu statków handlowych konwoju, a nie na starciu flot. Zagrożone niemieckie siły nawodne nie spotkały się z okrętami osłony, ale meldunki o ich ruchach przyczyniły się do wydania rozkazów wycofania i rozproszenia. Po PQ 17 planiści alianccy ponownie rozważyli sposoby ochrony konwojów arktycznych latem, gdy nieustające światło dzienne ułatwiało wykrywanie i atakowanie statków.