Polowanie na „Bismarcka”

W maju 1941 roku niemiecka Kriegsmarine rozpoczęła operację Rheinübung, której celem było przecięcie alianckich szlaków zaopatrzeniowych na północnym Atlantyku. Nowo wcielony do służby pancernik „Bismarck”, dowodzony przez komandora Ernsta Lindemanna i noszący banderę dowódcy floty, admirała Günthera Lütjensa, wyszedł na morze z Bałtyku w towarzystwie ciężkiego krążownika „Prinz Eugen”. Brytyjski zwiad morski i meldunki ruchu oporu śledziły okręty na wodach norweskich, co skłoniło admirała sir Johna Toveya do postawienia Floty Metropolitalnej w Scapa Flow w stan gotowości i rozmieszczenia patroli ciężkich krążowników na północnych wyjściach na Atlantyk.

Wieczorem 23 maja ciężkie krążowniki HMS Norfolk i HMS Suffolk wykryły niemiecki zespół w Cieśninie Duńskiej i śledziły go za pomocą radaru. O świcie 24 maja zespół wiceadmirała Lancelota Hollanda — w którego skład wchodziły krążownik liniowy HMS Hood i najnowszy pancernik HMS Prince of Wales — przechwycił niemieckie okręty. W pojedynku artyleryjskim pocisk kalibru 38 centymetrów z „Bismarcka” trafił w komory amunicyjne na rufie „Hooda”, powodując eksplozję i zatonięcie krążownika liniowego wraz z ponad 1,400 oficerami i marynarzami. „Prince of Wales” otrzymał kilka trafień i wycofał się z walki, ale jego działa trafiły w dziobowe zbiorniki paliwa „Bismarcka” i zalały przedziały kotłowni. Ograniczyło to prędkość niemieckiego pancernika i zmusiło Lütjensa do przerwania wypadu na Atlantyk oraz skierowania się ku Saint-Nazaire.

Zdeterminowana, by zniszczyć „Bismarcka”, Admiralicja skierowała przez Atlantyk wszystkie dostępne okręty liniowe i rozkazała zespołowi H wiceadmirała Jamesa Somerville’a ruszyć na północ z Gibraltaru. Później, 24 maja, Lütjens na krótko zawrócił „Bismarcka” w stronę ścigających go okrętów, umożliwiając „Prinz Eugenowi” niezauważone odłączenie się i ucieczkę na środkowy Atlantyk. Pierwszy atak bombowców torpedowych Fairey Swordfish, wystrzelonych z lotniskowca HMS Victorious, nastąpił około północy i zakończył się trafieniem w pas pancerny „Bismarcka”, powodującym niewielkie uszkodzenia. Wczesnym rankiem 25 maja „Bismarck” zerwał kontakt radarowy ze śledzącymi go brytyjskimi krążownikami, wykonując szeroki zwrot. Przez ponad trzydzieści godzin płynął niezauważony w kierunku Francji.

Sytuacja rozstrzygnęła się 26 maja. O 10:30 Catalina Dowództwa Obrony Wybrzeża RAF dostrzegła „Bismarcka” około 700 mil na zachód od Brestu. HMS Ark Royal z zespołu H wysłał do pierwszego ataku torpedowego piętnaście samolotów Swordfish, które omyłkowo zaatakowały HMS Sheffield, nie wyrządzając mu szkód. Drugi atak na „Bismarcka”, przeprowadzony o zmierzchu w trudnych warunkach pogodowych, okazał się fatalny w skutkach: jedna torpeda kalibru 18 cali eksplodowała przy rufie pancernika, blokując jego podwójne stery przy zwrocie o 12 stopni w lewo. Okręt stał się niezdolny do manewrowania i zaczął płynąć nieregularnym kursem na północny-północny zachód, wprost na nadciągające pancerniki admirała Toveya.

Rankiem 27 maja brytyjskie pancerniki HMS King George V i HMS Rodney, w towarzystwie ciężkich krążowników Norfolk i Dorsetshire, zbliżyły się do „Bismarcka” na bliską odległość. Brytyjskie salwy metodycznie niszczyły dalocelowniki i wieże artylerii głównej niemieckiego pancernika. Zmasakrowany ostrzałem, płonący wrak nie był już zdolny do odpowiedzi ogniem. Załoga zatopiła „Bismarcka”, a HMS Dorsetshire dobił go torpedami o 10:36. Okręt zatonął wraz z ponad 2,100 niemieckimi oficerami i marynarzami.