Eastern Front · 16 Apr 1945 – 2 May 1945
Bitwa o Berlin
Wojska radzieckie przełamały obronę na Odrze i Nysie Łużyckiej, okrążyły Berlin i zdobyły miasto po walkach ulicznych, które zakończyły się kapitulacją jego garnizonu 2 maja 1945.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Bitwa o Berlin trwała od 16 kwietnia do 2 maja 1945. Radziecka ofensywa rozpoczęła się nad Odrą i Nysą Łużycką. 1. Front Białoruski marszałka Gieorgija Żukowa nacierał na Berlin od wschodu, a 1. Front Ukraiński marszałka Iwana Koniewa posuwał się od południa. 2. Front Białoruski marszałka Konstantego Rokossowskiego uderzył dalej na północy, na skrzydło niemieckiej 3. Armii Pancernej. Niemiecka Grupa Armii „Wisła”, dowodzona przez generała Gottharda Heinriciego, broniła północnych i centralnych podejść; Grupa Armii „Środek”, dowodzona przez Ferdinanda Schörnera, stawiała czoło radzieckiemu natarciu na południu.[1][4]
Pierwsza faza walk koncentrowała się wokół Wzgórz Seelowskich, najsilniejszej pozycji obronnej na bezpośrednim szlaku do Berlina. Wojska radzieckie forsowały Odrę i Nysę Łużycką pod ciężkim ostrzałem. Natarcie Koniewa przez Nysę Łużycką poczyniło postępy, natomiast atak Żukowa napotkał trudny teren i przygotowane niemieckie pozycje pod Seelow. Przełamanie nastąpiło do 19 kwietnia; niemiecka wschodnia linia obrony została rozbita. Wojska radzieckie ruszyły na Berlin, podczas gdy inne oddziały nacierały na zachód i południe, przeciwko wycofującym się z frontu wojskom niemieckim.[3][6]
20 kwietnia artyleria radziecka rozpoczęła ostrzał Berlina. W kolejnych dniach oddziały 1. Frontu Białoruskiego i 1. Frontu Ukraińskiego podeszły do miasta od wschodu, północy i południa. 24 kwietnia oba fronty połączyły się w Bohnsdorfie, na południowy wschód od miasta, odcinając niemiecką 9. Armię. 25 kwietnia ich czołówki pancerne spotkały się w Ketzin, na zachód od Berlina, zamykając pierścień okrążenia. Tego samego dnia 2. Front Białoruski przełamał front dalej na północy, a wojska radzieckie i amerykańskie spotkały się nad Łabą w pobliżu Torgau. Okrążenie stolicy odcięło jej obrońców od niemieckich wojsk znajdujących się poza miastem.[1][3]
21 kwietnia wojska radzieckie wdarły się na wschodnie obrzeża, a do 23 kwietnia walczyły już na przedmieściach. Następnie walki przeniosły się na ulice i do zwartej zabudowy Berlina. Wojska radzieckie posuwały się w kierunku centrum, napotykając garnizon złożony z osłabionych oddziałów armii i Waffen-SS, policji, Hitlerjugend oraz Volkssturmu. 23 kwietnia generał Helmuth Weidling objął dowództwo nad Obszarem Obrony Berlina. W końcowym szturmie 79. Korpus Strzelecki nacierał w kierunku Reichstagu, a 8. Armia Gwardii atakowała od południa, forsując Kanał Landwehry. Oddziały niemieckie, w tym LVI Korpus Pancerny Weidlinga, stawiały opór na przygotowanych pozycjach i w budynkach. 2 maja obrońcy miasta skapitulowali przed generałem porucznikiem Wasilijem Czujkowem, dowódcą 8. Armii Gwardii.[3][6]
Zdobycie Berlina zakończyło bitwę, lecz walki w innych rejonach trwały, gdy niemieckie oddziały próbowały przedostać się na linie aliantów zachodnich. Łączne straty podane dla całej bitwy wyniosły 361,367 po stronie aliantów, w tym 81,116 zabitych lub zaginionych, oraz 917,000–925,000 po stronie niemieckiej, w tym 480,000 wziętych do niewoli. Źródło podawało 125,000 niemieckich ofiar cywilnych; liczby te obejmowały szerszy obszar działań i nie ograniczały się do walk w samym mieście.[1]