Czarny maj: zwrot w wojnie U-Bootów

Czarny maj był ostatnim etapem kryzysu na Atlantyku, który narastał w marcu i kwietniu 1943 roku. W marcu U-Booty atakowały silnie eskortowane konwoje i zatopiły wiele alianckich statków. Według jednego zestawienia w tym miesiącu utracono 82 statki na Atlantyku, a zatopiono 12 U-Bootów; U.S. Naval History and Heritage Command podawało, że U-Booty zatopiły alianckie statki o łącznym tonażu 567,000 ton. Różnice w liczbach wynikały z odmiennych metod liczenia strat, ale oba zestawienia wskazywały, że marzec był kulminacyjnym momentem kryzysu konwojowego.

W kwietniu sytuacja nieco się poprawiła, gdy wiele U-Bootów wróciło do baz na naprawy i uzupełnienie zapasów, choć ataki trwały nadal. Pod koniec miesiąca U-515 zatopił siedem statków z konwoju TS 37 u wybrzeży Freetown. Ten epizod pokazał, że zagrożenie nie minęło. Tymczasem poprawiły się możliwości alianckiego lotnictwa dalekiego zasięgu, wzrosła liczebność eskorty i udoskonalono metody zwalczania okrętów podwodnych. Grupy eskortowe skuteczniej polowały na U-Booty, a do służby weszła nowa broń. Zmiany te nie działały w oderwaniu od siebie: łączyły się z rosnącą zdolnością do osłaniania atlantyckich szlaków konwojowych.

Pierwsza bitwa Czarnego maja rozegrała się wokół konwoju ONS 5, który wypłynął z Liverpoolu w kierunku Halifaxu. Od 29 kwietnia do 6 maja U-Booty atakowały konwój na północnym Atlantyku. Źródła różniły się w ocenie strat statków handlowych: jedno podawało, że zatopiono 13, a inne — 12. Zgadzały się natomiast, że eskortowce zatopiły sześć U-Bootów i uszkodziły siedem. ONS 5 pokazał więc, że atak na konwój stawał się coraz bardziej kosztowny, mimo ciężkich strat poniesionych przez statki handlowe.

W dalszej części maja sytuacja sił U-Bootów pogorszyła się jeszcze bardziej. W kolejnych trzech zaatakowanych konwojach utracono siedem alianckich statków, ale zatopiono również siedem U-Bootów. Następnie konwój SC 130 dotarł bez strat, podczas gdy utracono pięć atakujących U-Bootów. Szczyt niemieckiej siły operacyjnej — 240 okrętów, z których 118 znajdowało się w morzu — nie doprowadził do ponownego wzrostu strat alianckiej żeglugi. Samoloty i eskortowce niszczyły U-Booty zarówno w bitwach konwojowych, jak i podczas patroli, między innymi w Zatoce Biskajskiej.

24 maja Karl Dönitz nakazał tymczasowo wstrzymać kampanię i wycofać większość okrętów z działań operacyjnych. Źródła różniły się w ocenie łącznych strat U-Bootów w maju: jedno podawało 43, a inne 40 lub 42. Odnotowano również uszkodzenie 37 U-Bootów. W maju na całym świecie utracono, według danych, 58 alianckich statków, z których 34 zatonęły na Atlantyku. Liczby te obejmowały różne obszary geograficzne, a źródła zastrzegały, że zestawienia zależą od przyjętej metody liczenia. Skutek był jednak jasny: ofensywa U-Bootów poniosła wyjątkowo wysokie straty w skali miesiąca, zatapiając przy tym mniej alianckich statków, a okręty nie odzyskały wcześniejszej przewagi.