Salernolandingen

Operatie Avalanche begon vóór zonsopgang op 9 september 1943, toen Britse en Amerikaanse troepen aan land gingen op de stranden rond de Golf van Salerno. De Italiaanse strijdkrachten hadden zich de vorige avond overgegeven, maar Duitse troepen verdedigden het landingsgebied. De geallieerden gingen aan land zonder voorafgaand bombardement door de marine of luchtmacht, in de hoop de verrassing te bewaren. In plaats daarvan kregen ze te maken met Duitse artillerie, mitrailleurnesten, mijnen en tanks, en verliep de opmars landinwaarts traag.

Het Britse X Legerkorps (46th en 56th Divisions) landde ten noorden van de Sele, terwijl het Amerikaanse VI Legerkorps (36th Division) ten zuiden ervan bij Paestum aan land ging. Amerikaanse Rangers en Britse commando’s landden verder westwaarts, bij Maiori en Vietri sul Mare, om de bergpassen richting Napels te bezetten. De 16th Panzer Division viel rond 07:00 uur tegenaan, maar de geallieerden sloegen de aanval af. Bij het vallen van de avond scheidden de twee legerkorpsen langs de Sele nog altijd ongeveer zeven mijl van elkaar. De 45th Division kwam aan land om dit gat te dichten; op 12 september maakten genisten bij Bivio Cioffi tijdens een patrouille voor het eerst contact met de Britten. Het bruggenhoofd strekte zich toen uit over ongeveer 35 mijl kust, van Amalfi tot Agropoli.

Van 12 tot en met 14 september zetten Duitse troepen een grotere tegenaanval in met zes divisies gemotoriseerde troepen. Hun doel was de geallieerden terug de zee in te drijven voordat het bruggenhoofd versterkt kon worden en verbinding kon maken met het Britse Eighth Army, dat vanuit Calabrië oprukte. De hoofdaanval, op 13 september, kwam door de corridor tussen de rivieren Sele en Calore, op de grens tussen de twee legerkorpsen, en bereikte de samenvloeiing van de rivieren, op enkele mijlen van de stranden. Geallieerde bevelhebbers trokken kwetsbaar opgestelde troepen terug om de linie te verkorten, terwijl marinegeschut en luchtsteun hielpen de kleinere perimeter te behouden. Het marinegeschut ondersteunde de troepen vanaf de eerste landingsdagen en speelde ook een belangrijke rol bij het afslaan van de grote tegenaanval op 13 september.

De Duitse aanvallen gingen door op 15 en 16 september. Daarbij ondernam de pas aangekomen 26th Panzer Division een aanval vanuit Battipaglia in de richting van Salerno, maar ook die werd afgeslagen. Op de avond van 16 september vroeg generaal von Vietinghoff, bevelhebber van het Duitse Tenth Army, veldmaarschalk Kesselring toestemming de strijd af te breken. Op dezelfde dag maakten patrouilles van de 5th Division van het Eighth Army contact met de 36th Division. De Duitsers begonnen zich op 18 september terug te trekken: Britse tanks trokken Battipaglia binnen en Amerikaanse troepen rukten voorbij Altavilla en Persano op. De gevechten hadden een landingsgebied veiliggesteld voor de opmars naar Napels, maar de landingen hadden de beoogde verrassing niet opgeleverd en het bruggenhoofd was tijdens de Duitse tegenaanval bijna onder de voet gelopen.

De opgegeven verliezen waren afhankelijk van welke strijdkrachten en periode werden meegeteld. Voor Operatie Avalanche vermeldt een bron geallieerde verliezen van 2,149 gesneuvelden, 7,365 gewonden en 4,099 vermisten, en Duitse verliezen van 840 gesneuvelden, 2,002 gewonden en 603 vermisten. Deze cijfers betroffen de operatie en niet alle strijdkrachten die betrokken waren bij de bredere invasie van Italië. Volgens dit relaas eindigde de slag op 16 september, hoewel sommige bronnen voor de ruimere operatie de periode 9–17 september aanhouden.