Eastern Front · 5 Jul 1943 – 23 Aug 1943
Slag om Koersk
De Duitse tangbewegingen slaagden er niet in de saillant van Koersk te omsingelen. In daaropvolgende tegenoffensieven heroverden de Sovjets Orjol, Belgorod en Charkov.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
De Slag om Koersk duurde van 5 juli tot 23 augustus 1943. Duitsland viel de door de Sovjets bezette saillant vanuit het noorden en zuiden aan tijdens Operatie Citadel, met als doel de verdedigers te omsingelen. De Sovjetbevelhebbers hadden de aanval voorzien en opeenvolgende verdedigingslinies, mijnenvelden en antitankstellingen voorbereid. De Duitse opmars bleef beperkt: Britannica vermeldde een penetratie van ongeveer 10 miles (16 km) in het noorden en 30 miles (48 km) in het zuiden. De tangbewegingen sloten zich niet bij Koersk.
In de noordelijke sector viel Walter Models 9e Leger vanuit de omgeving van Orjol zuidwaarts aan, tegenover het Centraal Front van Konstantin Rokossovski. In het zuiden vielen het 4e Pantserleger van Hermann Hoth en de Legerafdeling Kempf van Werner Kempf noordwaarts aan, tegenover het Voronezjfront van Nikolaj Vatoetin. De gevechten rond Ponyri en Prochorovka markeerden respectievelijk de noordelijke en zuidelijke sector. Op 12 juli begonnen de Sovjets Operatie Koetoezov tegen de Duitse troepen ten noorden van de saillant; diezelfde dag voerden Sovjettroepen in het zuiden een tegenaanval uit. Citadel was vastgelopen voordat het doel was bereikt.
Het Rode Leger breidde de strijd vervolgens uit tot buiten de oorspronkelijke saillant. Op 3 augustus begonnen de Sovjettroepen Operatie Polkovodets Rumyantsev tegen Duitse stellingen ten zuiden van Koersk. Orjol en Belgorod werden op 5 augustus heroverd. Deze operaties dreven de Duitse troepen terug en verbreedden de Sovjetopmars in de regio. De kaartfasen tonen de voornaamste aanvalsrichtingen en belangrijke plaatsen, niet iedere wijziging van de frontlinie tijdens de gevechten.
De Sovjettroepen zetten hun opmars naar Charkov voort en heroverden de stad op 23 augustus. Die datum markeerde het einde van de slag. De uitslag was een Sovjetoverwinning en het Rode Leger behield voor de rest van de oorlog het strategisch initiatief. De verliescijfers liepen uiteen per bron en methode: het genoemde Sovjettotaal bedroeg 863,303 doden, gevangengenomenen, vermisten, gewonden of zieken; gerapporteerde Duitse schattingen varieerden van 165,314–203,000 op basis van medische gegevens tot 500,000 of meer volgens een moderne westerse schatting. Deze cijfers hadden betrekking op de slag in brede zin en waren niet rechtstreeks vergelijkbaar. Er is geen betrouwbaar totaal voor het aantal burgerslachtoffers vastgesteld.