Slag om de Kasserinepas

De slag maakte deel uit van het As-offensief in Midden-Tunesië. Tussen 19 en 24 februari 1943 vielen Duitse en Italiaanse strijdkrachten de geallieerde stellingen rond de Kasserinepas aan en rukten westwaarts op in de richting van Thala en de bevoorradingsbasis bij Tébessa. De As-aanval volgde op eerdere nederlagen van de geallieerden rond Faïd, Sidi Bou Zid en Sbeïtla. De geallieerden hadden zich teruggetrokken naar de Westelijke Dorsaal, waar de bergpassen goed verdedigbare toegangswegen boden.

Op 19 februari vielen Rommels troepen de toegangswegen naar de Kasserinepas aan, terwijl de 21e Pantserdivisie oprukte naar Sbiba. Geallieerde troepen hadden in beide passen stellingen en mijnenvelden aangelegd. Bij Kasserine vertraagde een geïmproviseerde Amerikaanse verdediging de aanval, terwijl de geallieerde stelling bij Sbiba eveneens standhield. Door de weerstand kon Rommel de pas niet meteen innemen en kregen de geallieerden tijd om versterkingen aan te voeren. Het As-commando concentreerde vervolgens zijn inspanningen op Kasserine.

Op 20 februari zuiverden Duitse en Italiaanse troepen de pas en rukten op via de noordwestelijke uitgangen. De verdedigers trokken zich terug en de opmars van de As-mogendheden ging verder in de richting van Thala. De volgende dag voerde Rommel de 10e Pantserdivisie aan richting Thala, terwijl een kleinere Duits-Italiaanse strijdmacht oprukte naar Haïdra. De geallieerde terugtrekkingen verliepen ongelijkmatig en As-troepen maakten achtergelaten materieel buit. De opmars werd bovendien moeilijker vol te houden doordat troepen werden achtergehouden om geallieerde stellingen aan te pakken die onderweg waren omzeild.

De geallieerde verdediging bij Thala werd versterkt. Britse infanterie voegde zich bij de Amerikaanse troepen en de geallieerden brachten artillerie achter het front in stelling. Op 22 februari opende de geallieerde artillerie het vuur voordat de As-troepen een nieuwe aanval konden inzetten. Het bombardement beschadigde tanks en dwong de aanvallers zich na enkele uren strijd terug te trekken. Rommel kreeg te maken met toenemende weerstand, een lange aanvoerlijn en het gevaar van een geallieerde aanval uit het zuiden. Voor zonsopgang op 23 februari gaf hij opdracht tot de terugtocht naar het oosten. Geallieerde luchtaanvallen zetten de As-troepen tijdens hun terugtocht verder onder druk. Op 24 februari hadden geallieerde troepen de Kasserinepas heroverd.

De strijd eindigde als een tactische overwinning voor de As-mogendheden die haar doelstellingen niet verwezenlijkte: de As-troepen hadden de pas ingenomen en waren opgerukt naar Thala, maar hadden Tébessa niet bereikt en geen beslissende doorbraak in de geallieerde linies geforceerd. Verslagen beschreven de gevechten als een tactisch succes van de As in de pas, gevolgd door een terugtocht; het offensief als geheel werd tot staan gebracht. Gepubliceerde slachtofferaantallen liepen uiteen. Volgens één bron bedroegen de geallieerde verliezen ongeveer 10,000 man en waren er aan As-zijde 989 doden en gewonden, plus 608 gevangenen; een andere bron noemde ongeveer 2,000 verliezen aan As-zijde. Deze cijfers betroffen verliezen tijdens een reeks gevechten, niet tijdens één afzonderlijke actie. De slag bracht zwakke punten in de Amerikaanse opstelling en coördinatie aan het licht. Geallieerde bevelhebbers voerden daarop veranderingen door in de bevelvoering en tactiek.