Pacific · 19 Feb 1945 – 26 Mar 1945
Slag om Iwo Jima
Amerikaanse troepen veroverden Iwo Jima na vijf weken van zware gevechten tegen een diep ingegraven Japans garnizoen.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Operatie Detachment begon op 19 februari 1945, toen Amerikaanse mariniers landden op de zuidelijke stranden van Iwo Jima. De aanvalsmacht bestond uit de 4th en 5th Mariniersdivisies onder het V Amfibisch Korps; de 3rd Mariniersdivisie was de reserve. De 21st Mariniers landden op 21 februari en de divisie nam op 25 februari het midden van de linie over; alleen het 3rd Mariniersregiment bleef aan boord en landde niet. De Japanse artillerie en mortieren openden het vuur nadat de landingsgolven het strand hadden gevuld. Dit veroorzaakte zware verliezen en vertraagde de opmars over het vulkanische zand. De verdedigers hadden bunkers en geschutsopstellingen opgenomen in een uitgebreid tunnelnetwerk, en het voorbereidende bombardement had veel ervan niet uitgeschakeld.
De mariniers rukten op langs de smalle as van het eiland, terwijl ze weerstandsnesten en vuur vanaf de Suribachi bestreden. Een Amerikaanse patrouille bereikte op 23 februari de top en hees een vlag; later die dag werd een tweede vlag gehesen. De verovering van de Suribachi stelde het zuidelijke uiteinde van het eiland veilig, maar de opmars naar het noorden bleef traag. Het Japanse garnizoen, onder bevel van luitenant-generaal Tadamichi Kuribayashi, had zijn verdediging geconcentreerd in posities die elkaar onderling ondersteunden, in plaats van te vertrouwen op een beslissende tegenaanval op de stranden.
Na de val van de Suribachi verschoof de hoofdmacht van de gevechten naar de vliegvelden en het versterkte terrein in het midden en noorden van het eiland. De mariniers voerden herhaaldelijk gevechten op korte afstand om grotten, bunkers en door tunnels verbonden stellingen in te nemen. Ze zetten artillerie, tanks, vlammenwerpers en springladingen in om de verdediging te verzwakken en rukten daarna door moeilijk terrein verder op. De gevechten rond bekende steunpunten, waaronder de ‘Vleesmolen’, eisten nog meer slachtoffers. De Amerikaanse opmars verliep stap voor stap: Japanse verdedigers hielden verborgen posities bezet en bleven weerstand bieden nadat naburige stellingen waren veroverd.
In de laatste fase drongen Amerikaanse troepen door tot het noordelijke deel van het eiland en schakelden het resterende georganiseerde verzet uit. De hoofdmacht van de strijd eindigde op 26 maart, hoewel sommige Japanners in grotten weerstand bleven bieden nadat het eiland veilig was verklaard. De Verenigde Staten wonnen de slag, maar hun grondtroepen leden 6,821 doden en 19,217 gewonden. De Japanse verliezen werden opgegeven als 17,845–18,375 doden of vermisten; tijdens de hoofdmacht van de strijd werden 216 gevangenen genomen. De burgerbevolking van het eiland was vóór de aanval geëvacueerd.
De kaartfasen geven de algemene opmars weer vanaf de zuidelijke landingsstranden naar het noordelijke uiteinde van Iwo Jima. De frontlinies volgen de kaarten van de aanval in de monografie van het Amerikaanse Korps Mariniers; de eenheidssymbolen markeren de sector van elke divisie, niet één afzonderlijke positie. De bronnen noemen de 4th en 5th Mariniersdivisies en de Japanse 109th Divisie als betrokken eenheden; de 3rd Mariniersdivisie is weergegeven vanaf 25 februari, toen zij het midden overnam.