Eastern Front · 22 Jun 1944 – 19 Aug 1944
Operatie Bagration
Van 22 juni tot 19 augustus 1944 braken vier Sovjetfronten Legergroep Midden, heroverden Minsk en rukten op door Litouwen en Wit-Rusland tot in Oost-Polen.
Full edition
The map is in the full edition.
Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.
First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.
Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.
Already subscribed? Sign in
Operatie Bagration was het Sovjet-zomeroffensief tegen de Duitse Legergroep Midden in Wit-Rusland. Het duurde van 22 juni tot 19 augustus 1944. De Sovjetdoelen waren de Duitse linie te doorbreken, de Duitse veldlegers te omsingelen en westwaarts op te rukken. Aan het offensief namen vier Sovjetfronten deel; de Duitse strijdkrachten omvatten het 3e Pantserleger, het 4e Leger, het 9e Leger en het 2e Leger. Sovjetmisleiding hielp het Duitse opperbevel ervan te overtuigen dat de hoofdaanval verder naar het zuiden zou plaatsvinden, terwijl Legergroep Midden niet over sterke mobiele reserves beschikte. Duitse bevelhebbers hadden bovendien geen toestemming gekregen zich terug te trekken naar kortere verdedigingslinies. [1][5]
Partizanen begonnen al vóór het hoofdoffensief met aanvallen op spoorwegen. De Sovjetaanvallen begonnen op 22 juni; de hoofdaanval volgde op 23 juni. In het noorden vielen het 1e Baltische en het 3e Wit-Russische Front aan rond Witebsk en braken door de Duitse verdediging. Andere Sovjeteenheden vielen aan in de richting van Orsja, Mogiljov en Bobroejsk. Het 2e Wit-Russische Front bond Duitse troepen in de centrale sector, terwijl de flankerende fronten oprukten. Op 28 juni was het Duitse verzet rond Witebsk ingestort, was het 9e Leger bij Bobroejsk vernietigd en trok het 4e Leger zich terug naar de Berezina, waar het grootste deel later ten oosten van Minsk ingesloten raakte. [1][3][5]
Daarna maakten de Sovjettroepen gebruik van de bressen om in de richting van Minsk op te rukken. Ze omsingelden Duitse formaties ten oosten van de stad en bevrijdden Minsk op 3 juli. De verliezen waren zwaar: Sovjetbronnen meldden grote aantallen Duitse doden, vermisten en krijgsgevangenen, terwijl andere schattingen doden, gewonden, vermisten en krijgsgevangenen bij elkaar optelden. Bronnen schatten de Duitse verliezen uiteenlopend op ongeveer 300,000 tot 670,000. Ook de Sovjetverliezen waren zwaar; schattingen kwamen uit op ongeveer 180,000 doden of vermisten en meer dan een half miljoen gewonden of zieken. Omdat deze cijfers niet dezelfde categorieën omvatten, waren ze niet rechtstreeks vergelijkbaar. [1][4][6]
Na de val van Minsk zette het offensief zich buiten Wit-Rusland voort. De Sovjettroepen rukten op tot in Litouwen en Oost-Polen, terwijl de Duitse strijdkrachten zich terugtrokken en een nieuwe linie probeerden te vormen. Legergroep Midden was tot een fractie van haar vroegere sterkte teruggebracht; volgens een bron waren 28 van haar 34 divisies vernietigd. Op 19 augustus stonden de Sovjettroepen aan de Weichsel, met bruggenhoofden bij Magnuszew en Puławy ten zuiden van Warschau, aan de oostelijke toegangswegen tot Warschau, aan de Oost-Pruisische grens en — sinds 31 juli — aan de Golf van Riga, ten westen van Riga. De opmars was echter vertraagd en de Duitse tegenaanvallen waren begonnen. [1][6][9]
De uitkomst was een Sovjetoverwinning en de herovering van de gehele Wit-Russische SSR, het grootste deel van Litouwen en een steunpunt in Oost-Polen. Bagration dwong Duitsland ook reserves van andere fronten weg te halen, terwijl de Sovjetopmars de voorwaarden schiep voor verdere operaties naar het westen. Het burgerleed was omvangrijk: Sovjettroepen troffen in het bezette Wit-Rusland bewijzen aan van massamoord en verwoesting. De hier aangehaalde bronnen geven geen betrouwbare schatting van het aantal burgerslachtoffers dat specifiek aan de operatie kan worden toegeschreven. [1][4][5]