Mediterranean & North Africa · 22 Jan 1944 – 5 Jun 1944

Anzio

De geallieerden landden op 22 januari 1944 bij Anzio, hielden het bruggenhoofd ondanks Duitse tegenaanvallen, braken er in mei uit en rukten op naar Rome.

Full edition

The map is in the full edition.

Step through the battle phase by phase, with front lines and unit movements drawn on the terrain. All 50 battles, plus every past story.

Choose a plan

First 7 days free, then $49.99 a year. Cancel before the week ends and you pay nothing.

Renews automatically until you cancel. By subscribing you agree to the Terms and Privacy Policy.

Already subscribed? Sign in

De geallieerden begonnen Operatie Shingle op 22 januari 1944 met een landing bij Anzio en Nettuno, achter de Duitse Gustavlinie. De landing kwam als een verrassing: Britse en Amerikaanse troepen veroverden hun eerste doelen en rukten landinwaarts op, terwijl geallieerde vliegtuigen en zeestrijdkrachten de operatie ondersteunden. Het Amerikaanse VI Korps, onder bevel van John P. Lucas, hield het bruggenhoofd vast terwijl Duitse troepen naar de kust oprukten. De geallieerden rukten niet onmiddellijk op naar de Albanerbergen of Rome, maar consolideerden hun posities. ([U.S. Army Center of Military History](https://history.army.mil/Portals/143/Images/Publications/Publication%20By%20Title%20Images/C%20Img/campaigns-wwii/pdf/3.pdf); [World War II Database](https://ww2db.com/battle_spec.php?battle_id=313))

Duitse versterkingen vormden een verdedigingslinie rond het bruggenhoofd. Geallieerde aanvallen in de richting van Cisterna en Campoleone begonnen op 30 januari, maar bereikten hun doelen niet. In februari dreven de Duitsers de Britten op 9 februari uit Aprilia (de Fabriek) en begonnen ze op 16 februari Operatie Fischfang langs de Via Anziate. De aanval drong de geallieerden terug tot hun laatste bruggenhoofdlinie bij de Flyover, op ongeveer 11 km van Anzio, voordat geallieerde tegenaanvallen op 19 februari haar terugdreven. Ook een laatste Duitse aanval, op de Amerikaanse 3e Divisie bij Cisterna op 29 februari, mislukte. Lucas werd op 22 februari ontheven van zijn commando en vervangen door Lucian Truscott; daarna kwam het front in een langdurige defensieve strijd tot stilstand. ([National WWII Museum](https://www.nationalww2museum.org/war/articles/last-ride-anzio-german-counterattacks-february-1944); [World War II Database](https://ww2db.com/battle_spec.php?battle_id=313))

De geallieerden versterkten het bruggenhoofd, terwijl Duitse artillerie en herhaalde aanvallen hun posities onder druk hielden. Tot de versterkingen behoorden vanaf maart de Amerikaanse 34e Infanteriedivisie, de Britse 5e Divisie, die in maart de 56e afloste, en de Amerikaanse 36e Infanteriedivisie, die op 22 mei aan land ging. Tot de Duitse formaties behoorden onder meer de 4e Parachutistendivisie, de 65e Infanteriedivisie en de 3e Pantsergrenadierdivisie. Het bruggenhoofd bleef in geallieerde handen, maar door de smalle perimeter en het omliggende hoge terrein waren verplaatsingen en bevoorrading gevaarlijk. ([Anzio order of battle](https://en.wikipedia.org/wiki/Anzio_order_of_battle); [Battle of Anzio](https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Anzio))

Op 23 mei begonnen de geallieerden een groot offensief vanuit het bruggenhoofd. Amerikaanse divisies vielen aan in de richting van Cisterna en de Velletri-kloof, terwijl de Britse 1e en 5e Divisie op de linkerflank schijnaanvallen uitvoerden om de Duitse troepen te binden. Duitse divisies boden weerstand aan de uitbraak, maar de geallieerden veroverden Cisterna op 25 mei en braken door de perimeter. Die ochtend maakten genietroepen van het bruggenhoofd contact met troepen van het II Korps die vanuit het zuiden oprukten. Het offensief opende routes naar het binnenland en maakte een einde aan de maandenlange insluiting van het bruggenhoofd. ([World War II Database](https://ww2db.com/battle_spec.php?battle_id=313); [Anzio Breakout – May 1944 Battle Map](https://www.battlearchives.com/products/anzio-breakout-battle-map))

De opmars naar Rome ging verder. De geallieerden stuitten op Duitse weerstand rond de Velletri-kloof en de Caesar-C-linie, terwijl Duitse formaties zich naar het noorden terugtrokken. Op 25 mei beval Mark Clark het VI Korps zijn hoofdaanval naar het noordwesten, in de richting van Rome, te verleggen; een kleinere troepenmacht moest verder oprukken naar Valmontone. Geallieerde troepen trokken op 4 juni Rome binnen; Britannica vermeldt 5 juni als einddatum van de slag. De geallieerden waren uit het bruggenhoofd van Anzio gebroken en hadden hun voornaamste doel veroverd, hoewel Duitse troepen naar het noorden ontsnapten en de veldtocht voortzetten. ([World War II Database](https://ww2db.com/battle_spec.php?battle_id=313); [Britannica](https://www.britannica.com/event/Battle-of-Anzio))

Sources

  1. De slag begon met de geallieerde landing op 22 januari en eindigde met de inname van Rome; de data en verliezen van de slag zijn vermeld in het overzicht. — en.wikipedia.org
  2. De aanduidingen van formaties, bevelhebbers en versterkingen zijn ontleend aan de slagorde. — en.wikipedia.org
  3. De Duitse tegenaanvallen en de gevechten in februari worden beschreven in het verslag van het bruggenhoofd van Anzio. — www.nationalww2museum.org
  4. De uitbraak, de gevechten bij Cisterna en de opmars naar Rome zijn samengevat in de chronologie van de slag. — ww2db.com
  5. Britannica vermeldt 5 juni 1944 als einddatum van de slag. — www.britannica.com
  6. De linies van het bruggenhoofd van 22-31 januari en 16 februari-3 maart, de aanval van Fischfang en de Duitse slagorde zijn afkomstig uit de officiële Amerikaanse legergeschiedenis en de kaarten V-VII. — www.ibiblio.org
  7. De uitbraaklinies van 23-25 mei, de aankomst van de 36e Divisie op 22 mei, Clarks koerswijziging en de Tiberlinie van 5 juni zijn afkomstig uit de officiële Amerikaanse legergeschiedenis en de kaarten V, VII en 6. — www.ibiblio.org